Að kyssa ístað!

Vöðvarnir sem sveigja háls hestsins til hliðanna eru með stærstu vöðvunum í líkama hans. Þeir eru mjög öflugir en eru gjarnir á að stirðna vegna þess að sjaldan er lögð áhersla á að láta hestinn sveigja hálsinn mikið til hliðanna. Séu þessir vöðvar liðkaðir daglega liðkast hesturinn til hliðanna og honum líður betur - rétt eins og þegar við teygjum úr hálsinum á okkur - okkur líður betur á eftir.

Að kyssa ístöð er nafn yfir aðferð sem gott er að nota í hvert skipti áður en maður fer á bak. Hesturinn er látinn sveigja hálsinn það mikið að snoppan á honum snerti ístöðin eða rétt rúmlega. Þetta er gert upp á báðar hliðar. Hesturinn liðkar hálsvöðvana og verður liprari, svarar betur og honum líður einnig betur.

Til að kenna hesti þetta kostar smá þolinmæði (eins og ætíð því maður getur ekki tekið í tauminn og togað hestinn að ístöðunum, hann mun bara toga á móti.

Aðferðin:
Maður kemur sér fyrir við hliðina á bógnum á hestinum, segjum hægra megin, og tekur í tauminn. Knapinn styttir í taumnum vinstra megin og hefur mjög lítið taumsamband hægra megin. Vinstri taumurinn er svo lagður yfir makkann á hestinum og þar hefur knapinn höndina og vinnur þaðan. Hann byrjar að taka rólega í vinstri tauminn. Um leið og hesturinn sýnir viðbragð - hreyfir hausinn dálítið til vinstri, hættir knapinn að taka í tauminn og hefur hann alveg slakann - gefur tauminn/tekur þrýstinginn af. Hrósað er í hvert skipti með rödd og gefið örlítið af nammi (bara smávegis). Svo er fikrað sig svona áfram, taka í tauminn og þegar hesturinn sveigir hálsinn er taumsambandið tekið af og hestinum hrósað. Á þennan hátt lærir hesturinn þetta hraðar því allt er mjög skýrt. Þegar hesturinn er kominn að ístaðinu er taumsambandið tekið af og talað er til hans, honum strokið og hrósað. Höfðinu er haldið hjá ístaðinu í smá stund þangað til tekið er í hægri tauminn og hesturinn látinn rétta sig af. Þetta er gert báðum megin, sumum finnst betra að láta hestinn beygja að sér - standa vinstra megin og sveigja hann vinstra meginn, báðar aðferðir duga vel.

Sé hesturinn mjög stirður í hálsi á hann eftir að vera tregur til að gera þetta, þó sérstaklega sé hann ónæmur. Þá á hann tæplega eftir að nenna að hlusta og tekur þetta tíma. Maður verður þá að taka eitt skref í einu í hvert skipti, láta hann bara fara stutt í einu - fá hann til að skilja að taka og gefa er að fá hann til að beygja hálsinn...ekki að fara af stað.

Maður á aldrei að venja hest á það að þegar tekið er í tauminn í kyrrstöðu þýðir að fara af stað. Taumurinn er ekki ''af stað'' takki! Taumurinn á bara að vera til þess að beygja, hamla og til að áminna eða halda hestinum vakandi. Taumurinn á ekki að gefa ''af stað-skilaboð''. Þegar maður ríður af stað notar maður rólegt hljóðmerki. Ekki dangla í hestinn, honum bregður stundum við þegar hann er búinn að standa dálitla stund í kyrrstöðu og gæti það skemmt allan reiðtúrinn fyrir taugastrekktum hesti. Betra er að nota hljóðmerkið.

Æði hesturinn af stað þegar þið ætlið að fá hann til að sveigja hálsinn í kyrrstöðu þá hefur hann lært að taumurinn þýðir ''af stað''. Knapinn verður þá að leggja hart að sér að kenna honum annað. Um leið og hesturinn æðir af stað er sagt ákveðið ''nei''og hann réttur af með hinum taumnum. Honum er svo hrósað fyrir rétt viðbrögð - að hreyfa hálsinn en standa samt kyrr. Þetta verður allt að gerast með þolinmæði og yfirvegun svo hesturinn skilji hvað hann á að gera. Ekki ofæfa þetta, takið bara stutta æfingu á hverjum degi sé hesturinn erfiður - ofæfingar skila engu. Best er að byrja að kenna honum þetta í gerði, ekki fara í reiðtúr á eftir heldur láta hann bara skokka lipurt um á eftir. Smám saman verður hann þrælgóður í þessu og mjúkur í hálsinum sem hjálpar honum töluvert í reið hvað varðar hreyfingar og liðleika.

ArnaHross!